Niet De Eerste Keer

Het kwam wel vaker voor dat ik mezelf inschreef bij zo’n Internet dating-site. Wat doe je als je vrijgezel bent en je ontmoet geen leuke mannen in je leven? Dan ga je het Internet op en zoek je daar een goede kandidaat. Dat heb ik dus wel vaker gedaan en het was altijd mis. De types die op me afkwamen waren altijd van die vieze mannetjes die maar één ding in gedachten hadden. Juist ja, dat. En op zich is er niks mis met seks, maar je hoeft er mensen niet mee lastig te vallen dat je al meer dan een half jaar geen seks hebt gehad. Tegen de tijd dat ik me inschreef stond ikzelf al meer dan een jaar droog. Dat was te merken uit mijn frustratie en nogal veel voorkomende hotflashes. Mijn beste vriendin vond het alleen maar grappig wanneer het weer eens gebeurde tijdens het stappen. Stel je een meid van in de twintig voor die haar drankje krampachtig vasthoudt als er een leuk mannelijk exemplaar langs loopt. Ja, dat ben ik.

Mijn naam is Maeve de Wit. Op het Internet noem ik mezelf Maya. Tja, als je geïnteresseerd bent in de oude beschaving van de Maya’s dan doe je er ook wat mee. Ik tenminste wel want zo gek ben ik op de oude mythes. Wanneer mensen dan eindelijk mijn echte naam horen wordt me altijd meteen gevraagd of ik Engels ben. Het standaard antwoord is dan altijd ‘nee’. Ik ben gewoon geboren en getogen in Amsterdam. Mijn voorouders daarentegen kwamen wel uit Engeland. Mijn over-over-over-grootmoeder van mijn moeders kant was geboren in Aberdeen en emigreerde naar Nederland toen ze mijn over-over-over-grootvader ontmoette en verliefd op hem werd. Alle dochters die voor mij waren geboren hebben allemaal hele Nederlandse namen, maar toen ik geboren werd vond mijn moeder dat ik op mijn over-over-over-grootmoeder leek dus vernoemde ze mij naar haar. En ik ben er blij mee. Ik krijg er alleen maar complimentjes over.

Aandacht is altijd leuk en daarom had ik mezelf ook ingeschreven op relatieplanet.nl. Ik was alweer een tijdje vrijgezel en leefde zo’n beetje in mijn eigen wereldje. Een paar nieuwe contacten en misschien een date leek me wel een leuk idee om de eentonigheid te doorbreken. De eerste paar dagen daar waren gezellig, maar alle mannen die op mijn profiel reageerden waren meestal van die oversekste mannetjes. Dat risico loop je natuurlijk online, maar je hoopt natuurlijk dat het dit keer anders is. Na een paar weken was het over voor me. Ik was al helemaal van plan om er nooit meer naar toe te gaan toen ik een berichtje kreeg van ene Morrigan. De naam alleen al deed mijn hartje sneller kloppen.

Morrigan, net als mijn naam, is van oorsprong Keltisch. Mijn interesse in deze mysterieuze man was al meteen geprikkeld. Het duurde niet lang voordat we het allebei hartstikke enthousiast hadden over onze beider interesse in oude beschavingen. Op een gegeven moment vroeg hij mij om mijn MSN naam omdat hij dat wat makkelijker praten vond. Nerveus en blij dat ik eindelijk een normaal iemand had ontmoet die het niet de hele tijd over seks had, gaf ik hem mijn emailadres. Dat bleek een hele foute zet te zijn. Niet omdat hij opeens bleek een creep te zijn, maar meer omdat we echt uren zaten te chatten. Terwijl wij allebei in bed hadden moeten liggen omdat we de volgende dag weer vroeg op moesten om te werken, zaten we gewoon nog te chatten. Het werd een keer zo laat dat we die nacht allebei maar vier uurtjes hadden geslapen.

Waarom weet ik niet, maar we waren al gelijk heel erg open en eerlijk tegenover elkaar. We vertelden elkaar over ons verleden en ik vertelde hem zelfs over iets waar ik het nooit over heb als ik iemand voor het eerst ontmoet. Het is meer een onderwerp voor wanneer je elkaar al een tijdje kent.

In mijn hele leven ben ik maar één keer echt verliefd geweest. Voor de rest had ik wel een paar vriendjes en scharrels, maar verliefd… Dat is nog maar één keer gebeurd. En daarna is het ook allemaal veel slechter gegaan in de liefde. Alle mannen voor wie ik echt wat voelde zagen mij alleen maar als dat meisje met de grote borsten. En het was ook allemaal leuk en aardig voor een avondje, maar daarna werd ik keihard aan de kant gegooid en gingen ze op zoek naar het volgende slachtoffer.

Sindsdien heb ik een muur om mezelf heen gebouwd waar ik niemand achter toe laat. Alleen mijn familie en vrienden die ik al jaren ken weten wie ik echt ben. Tegenover nieuwe mensen stel ik mezelf heel spontaan op, maar zodra ze te dichtbij komen sluit ik mezelf af en duw ik ze weg. Ik weet gewoon niet meer hoe ik mezelf moet openstellen voor nieuwe mensen en nieuwe ervaringen. Het is allemaal te lang geleden om te herinneren hoe het ook alweer was om nieuwe vrienden te maken die ik niet afschrikte met mijn gedrag. Zo voelde het namelijk aan.

Ik ben nogal gestoord. Prettig gestoord, zoals mijn beste vriendin het noemt, maar de meeste mensen snappen mijn humor niet. Het is wel eens Amerikaanse humor genoemd door een aantal vrienden. Of dat echt zo is weet ik niet, maar ik neem het maar van ze aan. Misschien hebben ze wel gelijk. Ik zou het in ieder geval niet weten. Het enige dat ik zeker weet is dat de meeste mensen me raar aankijken als ik een grap maak.

Maar goed, dat heeft eigenlijk niks met mijn verhaal te maken. Ik heb alleen nogal de neiging om helemaal van richting te veranderen terwijl ik verhalen vertel. Mijn excuses. Ik zal vanaf nu proberen om in een rechte lijn te werken naar het einde toe.

Ik heb dus een muur om mezelf heen waar ik niemand doorheen laat. Tot Morrigan, oftewel Erik, mijn leven in kwam. Ik vertelde hem dingen die ik nog nooit aan iemand had verteld, zelfs niet aan mijn beste vriendin. Het feit dat hij psychologie studeerde daar kwam ik ook pas later achter, maar achteraf zie ik in waarom hij dan zo goed kon luisteren. Terwijl ik aan het praten was zei hij niks; hij liet me gewoon doorgaan en toen ik klaar was kwam hij met adviezen aanzetten en een hele uitleg over waarom ik zo ben geworden.

Het was trouwens niet mijn idee om over onze persoonlijke problemen te praten. Hij maakte opmerkingen waardoor mijn nieuwsgierigheid naar boven kwam. Toen ik hem een keer vroeg wat hij ermee bedoelde kwam hij met het hele verhaal van zijn verleden. Dat ga ik niet vertellen. Hij heeft het me in vertrouwen verteld (althans, dat neem ik aan), dus dan ga ik het ook niet doorvertellen.

Zoals ik al zei, kwam hij opeens met bijna zijn hele levensverhaal op de proppen. Ik was een beetje verbouwereerd, maar las wel alles wat hij naar mij schreef. Er waren hem zoveel dingen gebeurd dat ik echt met open mond zat te lezen en ondertussen mijzelf afvroeg hoe hij de kracht nog had om door te gaan. Het maakte niet uit hoeveel erge dingen hij had meegemaakt; hij bleef zijn best doen om wat van zijn leven te maken. Wat er ook in mij opkwam was de vraag hoe hij zo vrolijk kan zijn als hij dat verleden zou achter zich heeft. Zijn antwoord was: "Het verleden is het verleden, daar moet je niet meer naar kijken. Je toekomst is dat wat voor je ligt en daar waar je je op moet concentreren."

En gelijk heeft hij, natuurlijk. Het is alleen zo verdomde moeilijk om opeens die switch te maken. Al jaren loop ik al mijn aandacht te focussen op het verleden en wat er toen is misgegaan. Dat gesprek met Erik opende mijn ogen. Hij liet mij inzien dat het verleden er niet meer toe doet, behalve dat het je dingen geleerd heeft. Zijn woorden en zijn analyse van hoe ik ben (wat trouwens 100 procent klopte), heeft mijn ogen geopend.

Het is natuurlijk raar voor iemand die niet zijn of haar vrienden via het Internet leert kennen om dit te lezen. Hoe kan je iemand die zijn of haar levensverhaal vertelt over het Internet geloven? Vertrouw mij wanneer ik zeg dat ik nog elke dag twijfel aan de echtheid van mensen, maar ook daar moet je je overheen zetten.

Er waren momenten dat ik inderdaad over Erik dacht dat hij misschien alles uit zijn duim zoog, maar ik duwde die gedachte zo snel mogeljik weer weg. Ik was vastberaden om mezelf eens positief op te stellen in plaats van altijd maar negatief te zijn. Na alles dat ik had meegemaakt had ik niet alleen mezelf afgezonderd van mensen, maar ik had ook een heel negatief beeld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet negatief was tegenover andere mensen; ik keek negatief naar mezelf. Ik had bijna geen zelfvertrouwen. En omdat ik mezelf als niet belangrijk zag had ik ook het idee dat andere mensen mij ook zo zagen.

Stom natuurlijk. Dat zie ik nu wel in, maar het was wel zo. Ik wist toendertijd gewoon dat alles dat ik fout vond aan mezelf, anderen ook konden zien en mij daarop veroordeelden. Ik vond van mezelf dat ik lelijk was, dus anderen dachten dat vast en zeker ook. En zo ging het maar door.

Wat ik sindsdien geleerd heb is dat zo'n denkwijze totaal destructief is. Als je zo denkt dan straal je dat ook uit. Ik begon niet van de ene op de andere dag anders over mezelf te denken. Dat zou een standaard geval van denial zijn.

Nee, het heeft heel lang geduurd voordat ik eindelijk inzag dat ik wel degelijk iemand was met wie mensen om willen gaan. De enige reden waarom het zo lang duurde was omdat ik er niet klaar voor was om die zelfgemaakte muur om me heen neer te halen. Dat ging met kleine stappen. De eerste stap daarvan was bekennen aan Erik hoe leuk ik hem vond.

Het duurde zes maanden voordat ik Erik eindelijk eens in het 'echte leven' ontmoette. In die zes maanden hadden we vaste chat-avonden op maandag, woensdag en donderdag. En in die tijd hadden we het over van alles: muziek, films, discussies over politiek en weet ik veel wat nog meer. Zo leerden we elkaar kennen en we stuurden elkaar ook vaak recente foto's.

Ik wist niet meteen dat ik hem leuk vond, zo leuk zelfs dat ik in mijn achterhoofd het idee had dat ik een relatie met hem wilde. Nee, ik had een bord voor ogen. Wanneer een vriendin opeens tegen me zei dat ik maar eens met hem moest afspreken keek ik haar aan alsof ze gek was geworden.

"Hij is alleen maar een chat-vriend," antwoordde ik haar.

"Als hij alleen dat maar was," zei Judy, "dan had je het niet zo vaak over hem. Je wil gewoon niet inzien dat je hem leuk vindt."

Die opmerking zorgde ervoor dat ik mezelf wakker schudde. Ze had gelijk. Gedurende die zes maanden waren mijn gevoelens voor Erik veranderd. Ik had hem nog nooit ontmoet, maar toch had ik het gevoel alsof ik verliefd op hem was. We konden zo leuk praten en hij luisterde ook echt als ik iets kwijt moest. Maar toch had ik nog steeds het gevoel dat hij niks anders was dan een chat-vriend. We spraken ook nooit over afspreken. Dat leek niet zo belangrijk. Maar toen, na dat gesprek met Judy, wist ik dat ik erover moest beginnen.

Het was op een vrijdag dat ik bij Judy was dus ik had dagen de tijd om mezelf op te vreten van de zenuwen. Rampscenario's bleven me maar achtervolgen. Ik wist honderd procent zeker dat hij me zou uitlachen omdat ik hem wilde zien in het echt. Ik wilde wel positiever zijn en denken dat hij enthousiast zou reageren, maar de pessimist in me bleef op de voorgrond en duwde mijn positieve gedachtes weg.

En toen was het eindelijk maandagavond. Ik was op van de zenuwen en een beetje aan het schoonmaken in mijn kleine appartementje toen ik het geluid hoorde van een binnenkomend berichtje op MSN. Toen ik ging kijken wie het was, was het Erik. Hij begon heel leuk met "Hey kanjer. Lekker weekend gehad?"

Voor de eerste tien minuten hadden we het over onze weekenden en wat we gedaan hadden. Toen vroeg hij me opeens waarom ik zo stil was. Normaliter was ik veel spraakzamer.

"Is er iets, schat?" vroeg hij.

Dat was het moment waarop ik mijn adem inhield en meteen intikte wat ik dacht.

"Ik heb nu al een paar dagen de tijd gehad om erover na te denken en ik vroeg me af of je misschien binnenkort wilde afspreken," verzond ik naar hem.

Voor een aantal lange minuten was het stil vanaf zijn kant. Ik hield het scherm van MSN nauwlettend in de gaten, maar hij typte helemaal niks. En toen zag ik dat hij wel een bericht aan het typen was. Mijn hart ging tekeer in mijn borstkas, ik hield mijn adem in en zag sterren. Ik was op van de zenuwen en toen zijn bericht nog steeds niet doorkwam wist ik gewoon dat hij het niet zag zitten. Ik bedoel, zo'n lang bericht kan niets anders zijn dan een slecht antwoord dat ik niet wilde weten. Het was in me opgekomen om MSN gewoon helemaal af te sluiten, zo gek werd ik van het wachten.

"Weet je, ik loop al een aantal weken na te denken over hoe ik het aan je zou moeten vragen. We chatten nu al zo lang en ik ben echt benieuwd naar hoe je bent in het 'echte leven'. Ik had mezelf voorgesteld dat ik het aan je zou vragen wanneer ik zeker wist of je mij echt wel leuk vind. Want ja, dit is het Internet."

Toen ik dat las stopte mijn hart even met slaan voor een seconde en ging toen verder in een snel ritme. Maar hij was nog niet klaar, want er stond dat hij weer een bericht aan het typen was.

"Maeve, je hebt geen idee hoe blij ik ben dat je me dit hebt gevraagd. Ik wilde jou wel vragen, maar omdat ik wist hoe het je in het verleden vergaan is wist ik niet zeker of ik het wel moest doen. Ik ben echt blij dat jij de eerste stap hebt gezet."

En nog steeds was hij niet klaar. Ik wachtte ongeduldig op het vervolg, mijn hart in mijn keel.

""Ten eerste is dit een hele grote stap voor jou vanwege alles dat je is overkomen. Ten tweede, ben ik gewoon blij! :D :D Dus, wanneer wil je afspreken?"

Het leek wel alsof de tijd was stopgezet. Ik kon alleen maar zijn reactie keer op keer lezen. Toen het eindelijk echt tot me doorgedrongen was dat hij het meende, typte ik naar hem, "Wanneer komt het jou uit?"

"Morgen?" kreeg ik als antwoord terug.

En inderdaad, de volgende dag was hij in Amsterdam. In het begin was het een beetje raar, want ja, we kenden elkaar al, maar dat was alleen maar over de chat. Om opeens in levende lijve met hem te praten en te lachen was heel erg wennen. Maar na een uur zaten we gezellig in een restaurant van elkaars gezelschap te genieten.

Aan het eind van de avond bracht hij me terug naar huis. Voor het eerst in mijn leven bracht een man me naar huis zonder mee naar binnen te komen. Ik verwachtte niks van hem dus toen hij me een zoen op mijn wang gaf smolt ik.

Hij glimlachte naar me en pakte mijn hand zachtjes vast. "Uit respect voor jou wil ik dit rustig aan doen," vertelde hij me. "Je bent geweldig en ik ben gek op je en het liefst ga ik nu met je mee naar binnen, maar ik weet hoe je daar tegenover staat. Dus ik hou het bij een kus op je wang en ik bel je morgen."

Met die woorden nog nagalmend in mijn oren verdween hij uit het portiek en stapte in zijn auto. Ik kon alleen maar als verdoofd staren naar de plek waar hij had gestaan.

De volgende dag belde hij inderdaad en we spraken af om elkaar die zaterdag weer te zien. En hij had niet gelogen toen hij zei dat hij het langzaamaan ging doen. Na afloop van ons tweede afspraakje gaf hij me alleen een licht vlinderkusje op mijn lippen. Onze allereerste echte zoen was pas na het vierde afspraakje toen ik hem uitnodigde om mijn appartement in te komen.

Dat was ook de avond waarop ik hem de waarheid vertelde: dat ik al sinds het begin verliefd op hem was. Hij keek me aan met een blik die niet te omschrijven is. Zijn reactie erop was om mij in zijn armen te trekken en mij een zoen te geven die ik nooit van mijn leven zal vergeten.

Sinds die dag zijn we samen en dat is alweer drie jaar geleden. We wonen nu al twee jaar samen en zijn nog steeds gelukkig. En met Erik zijn hulp ben ik uit mijn schulp gekropen. Ik ben nu de persoon die ik mijn hele leven al wilde zijn: mezelf.